3 rozdział :)

III rozdział

Smutek i zaskoczenie

Oczami Hermiony:

Kurczę!!! Czemu ja się tak wcześnie budzę? Jest 06:37. Mogłabym sobie jeszcze spokojnie pospać, ale nie, mój głupi organizm, nie potrzebuje tyle snu. Inni jeszcze śpią. NIE, nie wstaję, bo jeszcze ich pobudzę. Niech śpią, jak mogą. Co dzisiaj jest za dzień? A, dzisiaj „wielki pogrzeb”, szkoda, bo większość zginęło bez sensu, jak na przykład jacyś rodzice , nie powinni umierać. Harry się pewnie obwinia, a to przecież wina Voldemorta. Wczoraj słyszałam jak Ron i Percy pocieszali swoją mamę. Właśnie, ja też powinnam odwiedzić rodziców, ale najpierw przywrócić im pamięć. Pamiętam jak rzucałam na nich zaklęcie zapomnienia. Głosik w środku podpowiadał mi żebym tego nie robiła, ale też chciałam, by byli na maksa bezpieczni.

- Siemka – z rozmyślenia wyrwał mnie głos Rona, a że leżę bokiem, przodem do ściany to go nie widziałam

- Hej – odwróciłam się – skąd wiesz, że nie śpię? – był w trakcie ubierania koszuli, przez co zobaczyłam jego klatę, nie powiem, miał co pokazać, ciekawe kiedy ćwiczył, ewentualnie przyspieszył rozbudowę tkanki mięśniowej jakimś zaklęciem. W każdym razie podobała mi się.

- Wychyliłem się, żeby hmm… Cię pocałować – powiedział to tak szybko jakby się bał, że mu coś za to zrobię – ale miałaś otwarte oczy, więc tak jakby odskoczyłem – O ja, on chciał mnie pocałować!!! Poczułam nagły wzrost miłości, aż sama się zdziwiłam, ale wstałam i go pocałowałam, oddał pocałunek, a potem obydwoje się zawstydziliśmy i poszłam ogarnąć się do łazienki.

Przeniosłam tu czarami swoją szafę. Wybrałam mugolską, czarną letnią, sukienkę z powodu dzisiejszego pogrzebu i ciepła jakie teraz panowało na dworze. Ktoś zapukał, krzyknęłam, że za chwilę wyjdę. Przeczesałam swoje krótkie włosy i otwarłam drzwi. Stała za nimi Ginny. Miałam straszną chęć powiedzenia jej o porannym wydarzeniu z Ronem ( w końcu to moja przyjaciółka ), ale stwierdziłam, że to jego siostra i może nie chce wiedzieć takich szczegółów.

- O hej, już wstałaś? – spytałam

- Tak, chyba już wszyscy się obudzili – powiedziała

- Jak z mojej winy to przepraszam

- Nie no, jak już to z winy Rona, bo jak szedł do łazienki to przewrócił dzban ze stołu i on spadł i się rozbił. Ale w ogóle Rona to nie przejęło. Już to naprawił reparem, a teraz chodzi jakiś taki wesoły.

Uśmiechnęłam się tylko i poszłam do pokoju. Zastałam tam myjących zęby Rona, Georga i Percy’ego, którzy próbowali wytłumaczyć mi, że Harry jest w łazience, ale udałam, że nic nie rozumiem, bo  mają pasty w gębach.  Łóżko pani Weasley miało zasłoniętą kotarę, więc pewnie się przebiera. Pomysłowo. Po godzinie doprowadzeni do ładu i składu zeszliśmy na śniadanie. Tam czekała na nas niespodzianka, bo przyjechali Billy z Fleur i Charlie. Nie byli zbyt weseli z powodu Freda. Zresztą nikt nie był tu wesoły. Przy stołach dużo ludzi płakało i byli pocieszani przez swoich mężów, żony, dzieci.

Wczorajszy wywiad chyba dobrze nam poszedł, bo niektórzy gratulowali nam, że w tak młodym wieku zabiliśmy i przejrzeliśmy Voldemorta na wylot.  Pod koniec śniadanka, które jak zwykle było niesamowicie dobre, profesor McGonagall poinformowała, że pogrzeb będzie miał miejsce o godzinie dwunastej. Także mieliśmy jeszcze trochę czasu. Rodzice Rona dzisiaj nie byli już tak załamani, nie wiem czy to przez to, że już pogodzili się ze stratą Freda, czy dlatego że właśnie pocieszali innych swoich znajomych, którzy kogoś stracili i chcieli być dla nich silni. Najgorsze jest to, że jeszcze dokładnie nie wiedzieliśmy ile czarodziejów zostało zabitych i czy jest więcej trupów z obecnych uczniów naszej szkoły. Dowiemy się dopiero na pogrzebie. Wiem, że zginął Vincent Crabbe, mam nadzieję, że nikt więcej. Do wczoraj trwały poszukiwania ciał w Hogwarcie. Z tego co wiem większość pojedynków miała miejsce w salach lekcyjnych i zwykle jeden przeżywał z małymi obrażeniami, a ciało zostawił. Harry chciał pomóc z szukaniem i wymyślił, że może Mapa Huncwotów działa na zmarłych, ale sprawdził z Fredem, który leżał w skrzydle szpitalnym, czy działa, no i okazało się, iż nie działa. Między śniadaniem, a uroczystością chowania zmarłych z innymi zamieniłam kilka mało ważnych zdań typu: Trzymaj się, Ron; Nie ma co już płakać, pani Weasley; a Harry do mnie w drodze: Hermiona, usiądźmy gdzieś z tyłu, bo wiesz, jesteśmy rozpoznawalni i nie chce już żadnych wywiadów.

Hm, wszystko jest tak podobne do pogrzebu Dumbledora, że można pomyśleć, że cofnęliśmy się w czasie. Dekoracje z kwiatów.  Duża ilość krzesełek z miejscem na środku służąca do przejścia tej całej pogrzebowej szopki. Jesteśmy po lewej stronie błoni Hogwartu za rządem drzew, przy grobie Dumbledora, obok niego są miejsca na nowe pomniki. Są wszystkie ważne osobistości świata czarodziejów. Nie zabrakło też przedstawicieli uczniów, pomimo  tego, że od kilku dni mają wcześniejsze wakacje. Oczywiście wszędzie plączą się redaktorzy i fotoreporterzy. Usiedliśmy z Harrym w przedostatnim rzędzie krzesełek. Między dwoma płaczącymi kobietami. Państwo Weasley poszli na przód i z tego co widzę są w trzecim rzędzie. Punktualnie o dwunastej rozbrzmiała tradycyjna czarodziejska piosenka, która miała dać zmarłym szczęście, gdziekolwiek byli. No, to zaczęła się szopka. Grzebacze ubrani na brązowo różdżkami nieśli po kolei ciała obok siebie, tak jak my kiedyś Snape’a wynosiliśmy z bijącej wierzby. Moment ten był tak smutny, że wszyscy się rozkleili. Nawet Harry i ja. Zauważyłam, że nawet kamerzystą pociekły łzy. Ciała wreszcie zostały usadowione w trumnach.  Profesor Minerwa po jakiś kilku minutach wygłosiła mowę i wymieniła nazwiska wszystkich zmarłych, trochę to trwało bo naliczyłam sześćdziesiąt parę osób. Z Ravenclaw były dwie dziewczyny i jeden chłopak, na których jak to wyjaśniła profesor, ktoś rzucił tak mocne crucio, że im serca nie wytrzymały. Colin Creevey, który chodził za Harry’m z aparatem też nie żyje. Zrobiło nam się smutno. Poległo też kilku śmierciożerów, a większość nieżywych to jacyś dorośli, którzy deportowali się w pobliże zamku „pomóc” zabić fanów Czarnego Pana, ale im nie wyszło, no i te kilka osób z Zakonu Feniksa nieżyje. Później był czas przemowy rodzin zmarłych, ale tak wszyscy płakali, że grzebacze postanowili po prostu włożyć już te trumny do ziemi. Zasypali je jednym machnięciem różdżki. A potem zgodnie z tradycją najstarszy członek obecny z rodziny miał wyczarować nagrobek. Jakoś wszyscy się uspokoili i zostały utworzone nagrobki. Uryczeni wróciliśmy do dormitorium. Później, gdy już tylko w milczeniu siedzieliśmy bądź leżeliśmy, wszedł do pokoju Hagrid.

- Dzień dobry – nieśmiało wydukał

- Witaj – odpowiedział Ron, który siedział na fotelu znudzony rozpaczą

Podniosłam wzrok na Hagrida. Trzymał wielką tacę z jedzeniem.

- Nie widziałem was na obiedzie, więc postanowiłem wziąć trochę – powiedział, kładąc tacę na stół do odrabiania lekcji

- Dziękujemy Ci – powiedziała Molly, zapraszając gestem wszystkich do stołu – usiądź z nami- to było do półolbrzyma

Dobrze jest mieć takiego przyjaciela, z tego wszystkiego zapomnieliśmy o jedzeniu. Na obiad była jakaś nowość. Hagrid wyjaśnił nam, że to schabowy, czyli polski przysmak. Dobre było.

- no to zaczynacie wakacje – oznajmił Hagrid, rozgryzając marchewkę

- oj, przydadzą się- powiedział Harry

Kompletnie zapomniałam o szkole, cały rok nie mieliśmy z nią do czynienia. Ciekawe co dalej. Nawet do końca nie wiemy, gdzie będziemy pracować. Nie zdaliśmy egzaminów. Zresztą nie tylko my.

- Właśnie- zaczął tata Rona - korzystając z okazji, że jesteśmy razem, jak wszyscy dobrze wiemy Nora spłonęła. Razem z Molly dotychczas mieszkaliśmy u jej rodziców. Harry i Hermiona na razie chyba nie macie innego wyboru, musicie u nas zamieszkać. Postanowiłem kupić dom na przedmieściach Londynu, jest to dzielnica, gdzie mieszka sporo czarodziejów. Każdy z was na pewno w okolicy znajdzie swojego znajomego. Wszystkim się tam spodoba.

hej, no to rozdział oczami Hermiony, co o nim sądzicie? Wilczyco i Dorcio :) heheheh